Op 22 aug 2015 komt Rex thuis. Ik krijg een lege voerzak maar toch met inhoud overhandigd. Met de duidelijke waarschuwing ‘dat het waarschijnlijk niets meer wordt’ maar of ik het zie zitten om een hoopje ellende onder mijn hoede te nemen. 


Het gekrijs neemt direct af als ik de zak met inhoud overneem en ik wil het zeker proberen. Dit kleine, ellendige baviaantje verdient een 2e kans. Het is een jong dier, zonder zichtbare wonden, maar compleet zonder energie. Hij probeert nog één keer imponerend te krijsen, maar geeft dat snel op. Ook kan hij alleen maar liggen.


Warme melk met glucose erin opgelost gaat erin als koek. Tussen de drinksessies door slaapt het diertje als een os. Het lijkt alsof er niets ernstigs mis is, maar waarom was dit arme dier dan helemaal alleen in de bush? Een achtergelaten kleine baviaan is heel uitzonderlijk. Dat hoort niet. Normaal gesproken neemt de groep het dier altijd mee. Je vraagt je af waar de moeder is of wat er met haar gebeurd is.


Ik kijk bedenkelijk terwijl ik me allerlei scenario’s in het hoofd haal. En het kleintje kijkt op zijn beurt mij weer heel aandachtig aan. Ik moet ook wel een hele rare baviaan lijken. Maar hij vindt het allemaal prima. Zelfs als ik hem was met warm water. Hij doet heel even zielig, tot hij merkt dat het best lekker is. Dan mag ik hem helemaal schoonmaken en weer lekker in schone handdoeken rollen.


Slapen doet hij in een badkuip, op een lekker kussen en met een warm kruikje erbij. Maar het allerliefste slaapt hij gewoon bij mij, tegen me aan. Logisch voor zo’n klein roedeldiertje. Goh, wat kun je toch makkelijk aan zo’n beestje wennen.


Hoe leuk het echter ook allemaal is, dit is een wild dier. Nu lijkt dat even niet zo, maar wacht maar tot hij zich beter voelt. Dan is een baviaan niet iets dat je in huis wilt of kunt houden. Maar als hij teveel aan mensen went, kan hij ook niet meer in de bush leven. En dus besluit ik er niet teveel mee te tutten. Later diezelfde dag kijkt hij al veel alerter uit zijn ogen en kan hij ook alweer zelfstandig zitten en lopen. Als ik dan met een van de gasten in het veld ben, besluit hij zelf weer de bush in te gaan. Als hij krijst, antwoorden er direct andere bavianen. Vervolgens rent er een grote baviaan op het kleintje af, grijpt hem in vliegende vaart onder de arm en verdwijnt ermee in de bush. Helemaal goed. Daar hoort hij thuis.


En ik, ik pink een traantje weg, wens hem in gedachten een heel mooi leven en breek de tijdelijke ziekenboeg in huis weer af. Fijn dat zo’n klein bundeltje ellende kan veranderen in een bundeltje vertrouwen en vervolgens in een klein stoer aapje. Duimen dat het goed gaat in de bush.

Baviaantje bij ZaZoe Xperience


Natascha Snelder | ZaZoe Xperience | www.zazoetravel.com



Copyrights ZaZoe Xperience South Africa.